اوایل مهاجرت یاد ایران که میفتی همیشه دود و دم تهران هست و صدای اره موتوری های شمال که جنگل ها رو میبرن! یاد سر و صدا و شلوغی یاد غم یاد حجاب یاد پیش نرفتن کارها یاد تکرار روزمرگی ها یاد دوستان مهاجر و جای خالی شون یاد اکیپ های به هم خورده یاد ترافییییک همت یاد ترمینال غرب یاد کوی دانشگاه یاد اشک یاد آه ... و با خودت فکر می کنی شاید چه خوب که گذاشتم و گذشتم! زمان می گذرد یک سال شاید هم دو سال توی یکی از همین روزهای پاییزی که حتی هنوز هم تازیانه بادی در کار نیست صدای فریدون رو توی مغزت می شنوی "یاد ایران به خیر یاد ایران به خیر یاد ایران به خیر" و بعد انگار یاد

شاید بهم بخندین که تا حالا فیلم سینما پارادیزو رو ندیده بودم، دیدم خیلیا مینویسن فلان فیلم رو برای هزارمین بار دیدم و چه حس سینمایی ای از این حرف به آدم منتقل میشه، :) ، دیشب فیلم سینما پارادیزو رو برای اولین بار دیدم و عاشقش شدم ... یاد بچگی هام افتادم و کانال "آزتیوی" که بهتر از کانالای ایران میگرفت و مادر من که حکم کشیش رو داشت و تا کار به ماچ و بوسه می رسید کانال رو عوض می کرد! بماند که بعدها همین یه کم حس کشیشی ش رو هم از دست داد و بیخیال شد و به این نتیجه اخلاقی رسید که بچه ای که دنبال این چیزا باشه بالاخره راهشو پیدا میکنه. اما فیلم منو یاد همون دوران ان

دلتنگی خوشه انگور سیاه است، لگدکوبش کن، بگذار ساعتی در بسته بماند مستت می کند اندوه! ................... دلم تنگ است دلم تنگ است دل آدم است دیگر دست خودش که نیست راه خودش را می رود خیلی خسته ام و حس مبهمی درونم شروع به جوشش کرده، هیچ حسی به ماندن نیست هیچ حسی به رفتن نیست! در مورد کبک حرف میزنم صدایی که آن سوی خط است نیز چون من نه حسی به ماندن دارد نه حسی به رفتن انگار دنیایمان به آخرش رسیده باشد از آن آدم پر شر و شور سردسته گیلانیهای دانشکده فنی، کوهنورد و اهل آواز خبری نیست حتی لهجه اش را هم از دست داده! از آن آدم کوهنورد خستگی ناپذیر درون من چه مانده؟! تقریبا ه

تقصیر ما نبود، عشق بی مقدمه پا در کفشمان کرد بی آنکه بپرسد دنیایمان حرفهایمان باورمان یکیست یا نه؟ که بپرسد این من و تو ما می شود یا نه؟ چه بی فکریست این عشق که نمی سنجد و بی مقدمه می آید و جا خوش می کند و می ماند، چه دیوانه ام من که پای این بی فکری می ایستم، عاشقت می مانم و مسافری می شوم که در ایستگاه می ایستد و چشمانش به درب ورودی خشک می شود تا بیاید؛ دستش را بگیرد و بی هیچ حرفی از هرچه رفتن است دورش کندتقصیر ما نبود مقصر لبخند تو بود که در تمام خواب و بیداری و رویای من از همان وقت که عشق را فهمیدم که عشق را خواستم پیدا بود تو، تنها تقصیرت این است که

- برف می بارد به روی سنگ و خارا سنگ، برف می بارد بر روی دل سنگ! برف می بارد برف... من عاشق برفم عاشق راه رفتن زیر برف و بارون عاشق روزای خیس ... اولین باری که فهمیدم آدمها میشه همدیگرو دوست نداشته باشن نمی دونم چند سالم بود اولین باری که فهمیدم آدمها میشه از هم متنفر باشن هم! اما اولین باری که از آدمها متنفر شدم رو خوب یادمه اولین باری که فهمیدم آدمها با دلایل عجیب غریبی مثل حسادت که شاید الان دیگه خیلی عجیب نیست ازت متنفر میشن و کارهایی برات میکنن در حد جادو جنبل نزدیک بود شاخ در بیارم! (هرچند خیلی مسخره به نظر میرسه) میدونم که قلب بعضی از آدمها اونقدر سیاهه

روح هزاران ساله زخم خورده اش می خواهد باور کند می خواهد شاد باشد نمی خواهد منفی بافی کند ولی باور توافق برد برد با این همه زخم کمی سخت است ...